Dennis van Luling

Interview met Anniek liep niet zo soepel, daarom is er ook geen hoogstandje uit voortgekomen. Woensdag de persvoorstelling van De Gelukkige Huisvrouw. Carice van Houten kan ik hier niet over interviewen, omdat ik de enige beschikbare datum in Madrid vertoef met een groep vrienden. Daarom interview ik haar tegenspeler, Waldemar Torenstra.

Donderdag Nowhere Boy; het verhaal over de jeugd van John Lennon. Maandag is de publiekspremière in de Melkweg, waar ik interviews ga doen over de film.

Donderdagmiddag naar Londen om Clash of the Titans te zien met een groepje internationale journalisten. De volgende dag de hoofdrolspelers en de regisseur interviewen. Vrijdagavond terugvliegen, moet een mooie trip worden.

Van fotografie komt momenteel niet veel, maar met de zomer in aantocht krijg ik daar nog alle gelegenheid toe.

Sinds het Nederlands Film Festival in Utrecht, enkele maanden geleden, heb ik de smaak te pakken op filmgebied. Vorige week sprak ik in het Amstel Hotel de Britse actrice Emma Thompson over haar nieuwe film. Bekijk het interview.

Deze week interview ik regisseuse Noesa den Hartog, over haar Arabische film die deze week gaat draaien in de Amsterdamse bioscopen, en actrice Anniek Pheifer over haar hoofdrol in First Mission. Volgende week donderdag vlieg in naar Londen voor een interview met Sam Worthington, hoofdrolspeler van Avatar, over zijn rol in de nieuwe film Clash of the Titans.

Het gesprek met Nico Dijkshoorn, over zijn band met de ganzen, is deze week ook gepubliceerd. 

Vrijdag heb ik een dag enge beesten gefotografeerd in Rotterdam. Was een kadootje van mijn moeder. Heeft fantastische foto's opgeleverd. Onbewerkt!

De afgelopen weken was ik in Suriname. Mijn ouders opzoeken in de jungle. Tijdens een van de trips kwamen we uit bij een voetbalveld, waar twee rivaliserende teams tegen elkaar speelden.

In landen waar de temperatuur nooit onder de 25 graden zakt tref je de mooiste pc’s. Oude ratelbakken met inbelmodems en een ventilator achter de kast om oververhitting te voorkomen. Nog interessanter zijn de mensen die achter zo’n openbare machine klimmen. Ze melden zich aan voor facebook/hyves/gmail maar vergeten af te melden, waardoor de volgende met het adresboek aan de slag kan.

De niet-msn-afmelder is de leukste vakantiecomputeraar. Op de Domicaanse republiek heb ik op die manier nog eens bijna het einde van een relatie veroorzaakt en in Gambia groepsgesprekken met mensen uit een lijst opgestart om na één onduidelijke mededeling de zaal te verlaten, veel plezier met elkaar.

Vandaag heeft hustler_4life@live.nl haar profiel open laten staan. Onder zijn/haar account werd ik aangesproken door ALLES HEEFT ZN SCHOONHEID ALLEEN ZIET NIET IEDEREEN DAT ALTIJD  !!!!!!!!!  Die persoon vroeg: TEZZ BEN JE DER ?

Het lag op het puntje van mijn toetsenbord om namens Tezz mijn gesprekspartner eens flink de waarheid te gaan vertellen. Dat moet je niet als een lullige actie zien, maar de snelste manier om iemand bewust te maken van de importantie van afmelden op een openbare pc.

Zover kwam het niet want voordat ik kon reageren ging een jong meisje in de zaal zitten, vragend of ze na mij aan de beurt was. Tessa stond er op haar gouden ketting. Ik heb het onwetende meisje op vaderlijke wijze toegesproken dat ze wat beter op moet letten met online inloggen #moraalriddermodusuit

Ik woon nu ruim een jaar in de mooiste stad van Nederland. Waar een aantal van mijn vrienden steevast de taxi naar huis verkiest na het stappen loop ik liever. Je ontnuchtert dan een beetje, maar ziet vooral een mooie kant van Amsterdam. Vrijdag liep ik om half 4 van de Tara (Rokin) via Centraal naar het Westerpark. Een tochtje van een half uur.

Op het Damrak tref je de toeristen, veelal uitgewaaide Europeanen en Amerikanen met kartonnen dozen vol gefrituurde kip, schreeuwend naar elkaar terwijl er een halve meter tussen zit. Vanaf de Haarlemmerdijk zijn het vooral de aftaaiende locals. Mannen fietsen en rennen vaak zo hard als ze kunnen. Ik herken dat. Met een stuk in je kreeg denk je harder te kunnen lopen dan Usain Bolt, een stevig colletje lachend te beklimmen. Je voelt geen vermoeidheid, alleen spierpijn de volgende ochtend.

Op die groep zijn de koorballen een uitzondering. Zij zijn 'kacheltje lam', zwaaien veel met het middenrif, stoppen hun haar nog eens achter het oor en vragen zich iets te luidkeels af of het ijs al begaanbaar zou zijn na een halve middag vors. Een half jaar geleden rende er eentje net voor mijn fiets vanuit een studentenhuis gekleed in boxershort de Prinsengracht in. Ik heb even gewacht om te zien of hij boven kwam. 

Dan zijn er de vrouwen, die vreselijk op hun hoede zijn. Die plegen neptelefoontjes, zodat ze zich veilig wanen als er vreemde types op straat lopen. Neptelefoontjes herken je aan heel vaak 'Ja', soms een 'dat meen je niet' en altijd wel een 'serieus joh?'. De capuchonnetjes zoeken ruzie, of shoarma. Samenscholen is gemaakt voor mensen die de bovenkant van hun schedel niet willen delen met de rest van de wereld. Het liefst gegroepeerd op een plek waar het verkeer voor uit moet wijken, dat zou immers kunnen zorgen voor irritatie. 

Toch heb ik nog geen nare praktijken meegemaakt, omdat veel mensen het geen bezwaar vinden via een hindernisbaan thuis te komen. Zaterdag hetzelfde ritje, maar dan vanaf Centraal. Om half 3 een kroeg binnenkomen waar het blauw zag van de rook. Dat kan allemaal weer en geeft uitgaan/stappen/de stad in een extra dimensie. Vroeger vond ik het ranzig, maar vergeleken met stinkende oksels heb ik twintig keer liever de aslucht in mijn jas.

Ik merk dat ik geen eind krijg aan dit verhaal.

Mooi concept. Leg in een apenverblijf een camera neer met een behuizing die tegen een stootje kan en druk op record.

Deze week een feestje gehad in Geisha, omdat de Cosmopolitan dikker was geworden. Say what? Ja, daar wordt een compleet restaurant voor afgehuurd, driehonderd flessen champagne voor opengetrokken en kilo's oesters en sushi voor klaargemaakt.

Omdat we daar als NU.nl niet alleen voor het feesten aanwezig kunnen zijn heb ik twee stukjes getikt, over Sylvie van der Vaart en Ellen ten Damme. Journalistiek kun je het niet eens noemen, wel gezellig. 

Vergeetachtigheid is een kwaal van oudere mensen, maar bij mij heeft het er altijd in gezeten. Daarom kan ik het ook niet toeschrijven aan overmatig alcoholgebruik; dat viel op mijn twaalfde nog best mee. Deze week vertelde mijn zus met dezelfde kwaal te kampen. Een erfelijk dingetje dus. Momenteel zit ik weer in een fase dat ik er vreselijk vaak mee wordt geconfronteerd.

Het begon met Oud & Nieuw. Gezellige avond in Utrecht, het grote proostmoment staat me nog kraakhelder bij, maar van het vervolg tot een treinrit om 9 uur ’s morgens was alles de volgende middagweg. Verklaarbaar, gezien de hoeveelheid drank en de lengte van oudejaarsdag, maar toch; het gat was enorm.

In de dagen er na kwamen details terug en nu zit ik eindelijk op een punt dat ik denk te weten hoe alle puzzelstukjes die nacht gelegen hebben. Met je naar Schiphol reizende moeder bellen als je de polonaise loopt in een omgebouwd zeiljacht op een feestje van de roeivereniging waar je tot een uur voor het feest nog nooit van gehoord had.

De afgelopen weken diende het volgende geval zich aan. Sinds anderhalf jaar ben ik een fervent hardloper  en dat is een sport die je moet onderhouden om beter te worden/goed te blijven. Ik kon mijn schoenen niet vinden maar zag dat niet direct als ramp. Hetzelfde overkomt me dagelijks met sleutels, mijn telefoon (ik heb er twee zodat ik met de een de ander kan bellen), pijnboompitten en soms zelfs mijn auto.

Maar nu ik ze deze week nog niet kon vinden begon het probleem serieuze vormen aan te nemen. Zondag is de Drechtloop, de wedstrijd die langs mijn oude huis in Leimuiden gaat, en ik per se goed moet presteren. Maar ja, zonder mijn op maat gemaakte (en dus veel te dure) patta’s wordt dat een groot drama.

Vandaag alles op zijn kop gezet, zelfs de vriezer leeggehaald om te kijken of ze daar achterin stonden. Niet gevonden en de tijd begint te dringen. Ik heb ook al drie weken niet kunnen trainen. De kans is erg groot dat ze in een Amsterdamse gracht liggen te dobberen. Ik heb namelijk de vervelende gewoonte spullen op het dak van mijn auto te zetten als ik mijn sleutels zoek en ze er dan vergeet af te halen. Vorig jaar leidde dat nog tot een mooi moment op de Haarlemmerdijk, waar volstrekt onbekende stadsgenoten massaal naar me zwaaiden en toeterden. Gezellig, wat een leuk hoekje van Amsterdam dacht ik nog, maar ik bleek met een krat bier op het dak rond te rijden. Kan nog best gevaarlijk zijn.

Mijn vorige auto had een spoiler, was ideaal. Kwam ik thuis, lag mijn voetbaltas achterin dat sportieve gevaarte, of een krop sla en twee pakken hagelslag, de bakboter halverwege de kruising toch verloren.

Maar nu, het meest recente zwarte gat. Via Facebook kreeg ik vandaag een melding dat ik getagged was in twee foto’s. Dat wil zeggen: mensen uploaden een foto waar (onder anderen) jij op staat, en geven via het tagsysteem aan dat jij er ook op staat, waarvoor ik een melding krijg.

Ik bevond me in september 2008 op een bruiloft in Canada met mijn toenmalige schoonfamilie. Keurig feestje, iedereen in pak, goede sfeer en makke dansjes. Prima bier ook daar in het land van de houthakkers, ik dacht ik het met mate had genoten. Maar zie dus nu via die tags dat ik als een circusclown heb staan dansen, volledig in mijn eigen wereld, midden op een desolate dansvloer. Tikkeltje gênant, maar na anderhalf jaar hilarisch om terug te zien.

Ik kijk uit naar de eerste wonderdokter die een paar gig lange termijngeheugen in mijn brein kan spuiten.

Over achttien dagen vertrekt mijn vliegtuig naar Suriname. Gedurende twee weken bezoek ik daar mijn ouders, het is in Paramaribo momenteel zo’n 35 graden warmer dan in het witte Amsterdam, waar je kunt ijsduiken. 

Mijn moeder mailde eergisteren dat ze een leguaan had doodgeschoten, gevild en opgegeten. Behoorlijk surrealistisch, tot ik de foto’s (stockerend!) er bij kreeg. Bizarre taferelen daar. Twee weken geleden zaten ze nog als brave Westerlingen met vork en mes aan tafel met het kerstdiner en nu jagen ze, behangen met kilo's munitie, hun eigen avondmaal achterna.



Ik heb sinds kort een streng dieet om het leaky gut syndroom tegen te gaan de binnenkant te repareren. Rijst, mais, chocolade, aardappelen, thee, koffie, noten, paprika, specerijen; het is een vreemd lijstje, maar ik geef er braaf gehoor aan. Leguaan staat er niet op, piranha ook niet. Komt helemaal goed in die rimboe.

Gisteren sprak ik DJ Isis over haar oud en nieuwfeest in Amsterdam.

Het artikel staat nu online.

Vorige week interviewde ik Guido Weijers, de cabaretier die op oudejaarsavond zijn show weggeeft op sbs. Het artikel staat nu online.

De foto's zijn gemaakt door Chris.

Met het winterweer van de laatste anderhalve week kregen we op NUfoto.nl duizenden lezersfoto's binnen. Ik heb de camera er niet bij gepakt, elf maanden geleden schoot ik de SD-kaart al vol op het ijs van het Vondelpark. Op deze Amerikaanse fotosite maakten ze een overzicht van een aantal mooie kerstfoto's, ter inspiratie. 

Toen ik vanmiddag in de keuken stond zag ik vanuit het raam dat ik werd aangestaard door een gifgroene kanarie. Dat verwacht je niet in deze tijd van het jaar. Later zag ik dat de hele boom er vol mee zat. Ik heb geen idee of het kanaries zijn, maar het lijkt er verdomd veel op.

Bewegende vogels met je lens bevriezen is een vak apart, daar moet ik nog even voor gaan studeren.

Helaas heb ik de laatste tijd te weinig tijd gehad om foto's te maken, en dat terwijl ik van collega Chris een mooie groothoeklens heb gekregen. Onder andere interviews voor NU.nl liggen daaraan ten grondslag. Morgen spreek ik Cas Jansen over De Hel van '63 en woensdag ben ik bij de presentatie van de nieuwe Playboy, om Patricia Paay te ondervragen over haar blootreportage.

UPDATE: Interview Chava Voor in 't Holt, interview Cas Jansen, interview Patricia Paay

Ik heb vorige week in het Amstelhotel Carice van Houten geïnterviewd over haar nieuwste film Komt een vrouw bij de dokter. Gisterochtend is het artikel online gekomen.

Sp!ts weet het weer aardig sensationeel te brengen.

Ik heb in de afgelopen week met twee mensen gegeten die in dezelfde eerste week van augustus 2009 getrouwd zijn maar nu alweer in scheiding liggen. Twee totaal verschillende verhalen met een voor de buitenwereld krankzinnig plot.

Bij allebei ging ik er met een vraagteken in en taaide ik vol begrip af. Trouwen lijkt de bezegeling van ultiem geluk maar kan een zeer benauwende uitkomst hebben.

Vanwege gevoeligheden met handtekeningen publiceer ik nu maar geen namen, maar van een van de twee bruiloften heb ik drie maanden terug wel een erg leuke fotoserie gemaakt.

Waarom heb ik ook alweer een webstek? O ja, vanwege mijn slechte geheugen. Een update, zodat ik over een jaar nog weet wat ik gedaan heb. Te beginnen met de hardlooppraktijken. De halve marathon van Amsterdam (finishfoto) heb ik verkloot door een slechte voorbereiding. Wél grappig is de man met wie ik over de streep ging. 'Broken' was het korte doch doeltreffende antwoord op de vraag wat er met zijn arm was gebeurd.

Op de finishbeelden is te zien dat hij achter mij zijn gebroken ledemaat soepeltjes uit de mitella haalt. Iedereen in de maling genomen dus.

Door een vreselijke voorbereiding heb ik er uiteindelijk 1.58.09 over gedaan. Negen minuten boven pr en ingehaald door bejaarden. Dit was de laatste keer dat ik zo'n wedstrijd niet serieus heb genomen.

Zondag moesten we met Kickers 4 voetballen in Stompwijk. Een gehucht, vastgeplakt aan het vreselijke oord dat ze Zoetermeer hebben genoemd. Supporters met in de ene hand een doodgeslagen glas bier en de andere hand in de ruime broekzak, zodat ze het zaakie stevig vast kunnen houden. Allemaal  dezelfde spijkerbroek overigens, met net teveel gel in, of kaalgeschoren.

Een zogenaamde kunstgrasvereniging, dat is nooit leuk voor voetballers die het niet van hun techniek moeten hebben. Slidings doen het vel op het dijbeen opstropen en het excuus dat je pass vanwege een graspolletje niet aankwam is ongeloofwaardiger dan ooit.

Dat we op een (achteraf)grasveldje moesten spelen in de stromende regen maakte alles goed, de ideale omstandigheden voor een lekkere pot voetbal waarin het mentale aspect een belangrijke rol speelt. Zo leek het, maar onze tegenstander was gemiddeld tien jaar jonger en combineerde alsof het vanzelf ging. De 2-1 achterstand was halverwege de wedstrijd overkomelijk.

In de tweede helft was nog meer strijd en inzet het devies. Meer kopduels werden gewonnen, van die sprongen waar je met je baggerhoofd probeert die kletsnatte bal tien meter te verplaatsen. Na een uur voetballen werd ik via een steekbal op de proef gesteld. Mijn tegenstander was duidelijk explosiever maar gelukkig hebben wij met Jeroen een laatste man die de gaten dicht loopt.

Op de voor hem kenmerkende manier kwam hij aangestoven als een hazewind. Zijn tackel op de bal was goed getimed, maar zijn enkel bleef in het zompige veld staan en zijn lichaam gleed door. Ik stond er nog dichter op dan hij zelf en aan zijn schreeuw te horen zat het niet lekker. Ondersteund naar de kant en later hinkend naar de auto hoopte ik voor hem dat het mee zou vallen. De geleerden in het ziekenhuis constateerden een dag later echter ingescheurde enkelbanden onder zijn gezwollen gewricht.

Ik schrok vannacht wakker met het beeld van die draaiende enkel op mijn netvlies. Een smerige constatering, wanneer je aanschouwt dat de elementen het winnen van de menselijke pezen.