Dennis van Luling

In mijn straat woont een bejaarde vrouw, ik schat dat ze negentig jaar oud is. Ze woont alleen en is erg vergeetachtig. Haar man is overleden en haar zoon heeft zelfmoord gepleegd. Dagelijks gaat ze zelf boodschappen doen. Dikke jas aan, rollator in de starthouding en richting supermarkt. Haar finishtijd komt overeen met het moment dat ik terugkom van mijn werk.

Als ik op tijd ben help ik de boodschappen naar binnen tillen, de rollator wil ze per se zelf over de drempel tillen. Gisteren stelde ik me voor, voor de derde keer deze maand. De buurvrouw vertelde dat ze in 1940 in deze straat is komen wonen. De oorlog heeft ze meegemaakt in mijn huis. Ruim een halve eeuw later woont ze nog steeds in dezelfde straat, vol verhalen over wat er allemaal is gebeurd.

‘’Mijn zoon had allemaal ongedierte, vond hij leuk. Op een gegeven moment kreeg ik klachten van buren, die klaagden dat er een grote slang door een gat in de muur hun huis in kwam. Ik kon daar moeilijk mee omgaan, het is toch je zoon hè. Dus als jij gekke dieren tegenkomt weet je waar het van komt.‘’ Het is een van de anekdotes waar ze me al regelmatig deelgenoot van heeft gemaakt.

Van de bovenbuurvrouw begreep ik dat ze al twee keer bij de schuinonderbuurvrouw in huis is geweest om het gas dicht te draaien terwijl ze aan tafel zat te slapen. Dit kan niet lang meer zo doorgaan, maar ze wil niet weg. Grote kans dat binnenkort de boel explodeert en mijn inboedel in het IJ verdwijnt. In dat geval is onze wijk een historisch figuur armer.

Een overzicht van mijn grotere stukken en foto's op onze NFF-special:

'Happy End lastig ding om te maken'
Nesna zoekt grens tussen lust en liefde
'Ik kan me geen writer's block permitteren'
Liefhebber met een missie
'NOFF ondeugende kleine broertje'

Voor de bruiloft van mijn nichtje heb ik een paar maanden geleden een nieuwe lens besteld. Die kwam te laat binnen en ik heb hem niet meer uit de doos gehaald. Tot gisteren. Een vriend en tevens vader van een jonge Ajax-aanhanger heb ik vastgelegd met de minutieuze portretlens. Het is nog even wennen en proberen. Ik heb gefocust op de neus en de bal, zoals je ziet is maar een heel klein gebied echt scherpgesteld.

Ik ga hier dinsdag een paar mooie portretten mee maken. Misschien pas ik dan in Photoshop Tilt-Shift toe. Dat is een erg gaaf effect (voorbeeld).

Een paar weken geleden ben ik eens gaan kijken bij een triathlon-wedstrijd. Lijkt mij wel eens leuk om te doen, maar dat zwemmen ziet er als erg zwaar uit...

Voor mijn werk heb ik al veel leuke dingen mogen doen. Jeugdhelden interviewen, wakeboarden met de pro's in Turkije, concertverslagen maken; als je er trek in hebt hoef je maar aan de bel te trekken.

Momenteel zet ik me in voor de Film Festival-special; twee weken lang acteurs, regisseurs en scenarioschrijvers interviewen en veel films kijken. Een aaneenschakeling van leermomenten ook. Topsporters hebben een andere benadering nodig dan regisseurs, een uitgewerkt interview moet nog drie keer door de keuring.

Woensdag was de openingsavond, met de mooie Spaanse film Tramontana. Verslag daarvan staat hier. Houd de special in de gaten! 

Vandaag vond het koningsnummer van de Nederlandse hardloopwedstrijden plaats tussen Amsterdam en Zaandam. 35.000 man aan de start, in de mond van de IJtunnel. Zaterdagavond waren dat er al 25.000 vanwege het jubileum. Daar heb ik foto’s van gemaakt.

Het was in 2008 de start van een nieuwe hobby, en daarna heb ik nog een flink aantal wedstrijden gelopen. Zo mooi als tussen Amsterdam en Zaandam werd het niet meer, tot vandaag. De grootste hardloopwedstrijd van Europa is ook meteen de gezelligste. In het startvak worden de deelnemers flink opgezweept om er een gezellige rit van te maken. In de IJtunnel wordt er wat af geschreeuwd en daarna gaat de route via Noord door kleine dorpjes als Buikslotermeer.

Smalle, sfeervolle straatjes met mannen die ’s morgens nog hun vetkuif vol gel plakken, de dames met panterprint-jurkjes en oma’s die je koel houden met een plantenspuit. Om de 200 meter een radio in de tuin met flinke beats en kinderen die je stukjes appel, mandarijn of banaan geven.

Ook de organisatie verzorgt haar lopers onderweg goed en bij elke kilometer een bord, vaak vergezeld door een tijdsmeter. In die omstandigheden (met een bewolkt begin en een zonnig einde) loop je alsof het vanzelf gaat. De laatste meters gaan op het tandvlees en zwarte vlekken voor je ogen, maar de duizenden enthousiastelingen langs het parcours verlichten de pijn. Vandaag een pr neergezet: 1.20.57, maar daarover verschil ik 7 seconden met de officiële meting.

In de gloria kwam ik de tent binnen van Startpagina, trots op mijn tijd. Daar sprak ik twee collega's die hem voor het eerst hadden gelopen. 1.14 en 1.17... Even slikken en weer doorgaan.

Ik adviseer iedereen die af en toe de hardloopschoenen aantrekt en nog niet heeft meegedaan aan deze loop zich volgend jaar ingeschreven. Het is een zeldzaam mooi iets.

Deze foto heb ik zaterdag gemaakt

Zonder statief is fotograferen met lange sluitertijd geen gezicht. Je moet wel een rotsvaste hand hebben om daar een enigszins scherpe foto mee te maken. Vanavond kwam ik een site tegen met een collectie lange sluitertijd-foto's die enorm goed gelukt zijn. Maar nog veel mooier: deze fotograaf/photoshopheld: Erik Johansson.

Zaterdagochtend stond ik met mijn hardloopschoenen in het vochtige zand van de bossen in Bakkum, een plaatje in Noord-Holland waar het bos uitnodigt voor een mooi parcours. Ilse media bood ter voorbereiding op de Dam tot Damloop  twee uur hardlooples aan onder leiding van professioneel trainer Melchert Kok.

Ik heb al een paar wedstrijden achter de rug, maar er is nog niemand geweest die me kon vertellen of ik eigenlijk goed bezig was.  Melchert observeerde en concludeerde dat ik mijn armen strakker langs het lichaam moest houden. ‘’Kijk eens naar Bolt’’ was zijn handige tip om seconden te winnen en energie te besparen. Die breed-makende houding komt waarschijnlijk voort uit het voetballen, waar je op die manier tegenstanders achter je houdt.

Goede warming up-tips gehad (‘’Strek niet te ver door en denk goed aan het bovenlichaam, een essentieel onderdeel’’) en Melchert had ook theorien over voeding. Als je via google op zoek gaat naar de ideale voorbereiding krijg je overal te horen dat de dag ervoor veel drinken en ook op de wedstrijdochtend een liter achterover gooien goed is voor je lichaam.

Over eten bestaan echter vele theorien. Volgens Melchert – die mij meer een sprintstijl vond hebben dan een lange-afstandlijf - helpen energiebars, dextro’s en suikerwaters alleen op korte termijn, een ‘boost’ voor twee a drie kilometer. Op zich goed, maar zorg dat je anderhalf uur voor de start wit brood met iets zoetigheid nuttigs, dat verteert snel.

Zijn laatste tip was misschien nog wel het meest belangrijk: train de buikspieren. Een snoeiharde plaat in de onderbuik laten de benen veel makkelijker grote stappen maken. Die knoop ik in mijn oren.

De komende anderhalve maand staan voor mij de Dam tot Damloop en de halve marathons van Nieuwkoop, Amsterdam en Eindhoven op het programma. Ik hanteer Melcherts methode’s en zoek hem op als de tijden tegenvallen.

Fotoweergave doet het nog steeds niet goed op deze site, daarom nog steeds geen nieuwe foto's online

Vandaag wilde ik een nieuwe manier invoeren van fotopresentatie, maar dat wil nog niet vlotten. Momenteel openen alle foto's in een nieuw venster, ik ga er maandag weer mee aan de slag.

Zaterdagochtend teruggekeerd van een weekje vakantie in de Spaanse zon. Veel op het zadel én in de zon gezeten op Mallorca, foto's gemaakt met de iPhone, nu op Flickr. Vandaag op de Gay Pride geweest, drie foto's geupload op NUfoto.

Een maand of drie geleden was Cafe Plezier (Schinkel) het toneel voor de eerste NUpokeravond. Deze week is de tweede, de foto's die collega Mark Vos maakte kreeg ik gisteren pas onder ogen. Hij heeft een veel betere camera (Nikon D700) waar je dus ook betere foto's mee kan maken. Mark legde het duistere sfeertje goed vast. Jammer dat je geen sigaren meer mag roken in de kroeg; dat had de foto's zeker versterkt.

Ik ga deze maand een nieuwe lens kopen. De 50mm, een lichtgevoelige lens speciaal voor portretten.

We zijn bijna anderhalve week verder en de vraag dringt zich bij me op. De dode artiest dendert de hitlijsten binnen, neemt iPod’s over, zorgt voor tranen bij collega's en brengt de uitgaansgelegenheden in vervoering.  

Vorige week was ik bij het technofeest Awakenings en zelfs daar sloot the King of Pop het feest af (video). Op Latin Village bleek het niet anders te zijn, het eerbetoon-feestje was drukbezocht (foto) en ook gisterenavond in Bitterzoet kwamen de legendarische deuntjes minimaal tien keer voorbij.

Ik vermoed dat de gekte pas weer verdwijnt als het kwik daalt naar herfstachtige temperaturen en sta ik niet gek te kijken als de babynamen Michael, Diana en Billie Jean een enorme vlucht nemen.

Wat trouwens te denken van die arme Paul Kalkbrenner. Hij was hard op weg de zomerplaat van 2009 in handen te hebben en krijgt vlak voor de poorten van het grote succes de erfenis van een geleefde artiest over zich heen.

Als je bij NU.nl werkt, besef je niet altijd hoeveel mensen er je werk komen bekijken. Of het gaat om de selectie van het nieuws of om zelfgeschreven materiaal; dagelijks zien miljoenen mensen jouw werk voorbij komen. Als het NOS journaal (eerst radio, daarna tv) een item over komt maken over onze reactie op het advies van de commissie-Brinkman, komt dat besef weer boven.

Amersfoort zal ik nooit meer vergeten. Ik was er in het 750-jarige bestaan nog niet eerder geweest, toen ik zondag begon aan mijn derde halve marathon. Die stond in het teken van de tijd. Waar mijn vorige twee wedstrijden de doelstelling 'uitlopen' hadden, moest deze keer de finish binnen 1.46u gehaald zijn. Dat was de toptijd van een collega, iets om me in vast te bijten.

Goede voorbereiding gehad, weersomstandigheden waren perfect; niets stond mijn nieuwe pr in de weg. Na twee kilometer trof ik Arie Bunnik, een goed getrainde zestiger die wekelijks 21 kilometer in wedstrijdverband loopt. Zijn streeftijd was 1.44. Omdat zelf het tempo bepalen mijn sterkste punt niet is, trok ik me op aan deze gepensioneerde slager.

Het tempo lag net iets te hoog merkte ik, maar mijn idealistische beeld van het samen finishen bracht me een heel eind. Na 11 kilometer klapte ik helaas volledig in elkaar. Eerste drinkpost overgeslagen voor een toptijd, niet gegeten bij het tweede rustpunt; de motor was opgeblazen, duizeligheid en volgelopen benen namen de overhand.

Arie ging verder, ik kon 2 kilometer lang niet meer dan wandelen. Dankzij een opleving (ik zag mezelf al op 2.30u eindigen) en een stevige eindsprint heb ik mijn oude pr (1.52) toch nog met een minuut weten aan te scherpen. Voortaan trek ik gewoon weer mijn eigen plan, stop even bij elke drinkpost en laat me niet meer gek maken door de tijd van een ander. Wat is er voor een bijna-dertiger toch nog een hoop te leren.

UPDATE: vriend Jeroen zit er kort op, ik was toch nog twee minuten sneller :-) 1.49u. 642ste, dat is bijna kopgroep!